Το βιβλίο αυτό αποτελεί μία ενδελεχή αναφορά στα «περίτεχνα» σύνθετα του Παλαμά και αποκωδικοποιείται ο τρόπος δημιουργίας τους αλλά και η συμβολή τους στην ευφάνταστη «κατασκευή» σχημάτων λόγου. Άλλωστε, ο Παλαμάς, πρωταγωνιστής στην καθιέρωση της δημοτικής γλώσσας, θεωρεί ότι τόσο η ποίηση όσο και η γλώσσα είναι η ψυχή και το σώμα της ίδιας πνευματικής δημιουργίας. Η ποίηση εξωραΐζει τη γλώσσα, της δίνει τον δικό της παλμό και την ανυψώνει όχι μόνο σε εκφραστικό μέσο αλλά και σε ζωντανή ουσία, ενώ η γλώσσα μορφοποιεί την ποίηση και της δίνει τη δυνατότητα να εκφράσει το περιεχόμενό της. Αυτός, όμως, που δρα καταλυτικά πάνω στη γλώσσα και διαλέγει ή κατασκευάζει τις λέξεις που θα χρησιμοποιήσει είναι ο ίδιος ο ποιητής.
Μέσα απ’ την προσεχτική μελέτη των έργων του φαίνεται ότι ο Παλαμάς μοχθούσε για την κάθε λέξη ακόμα και του καθημερινού λόγου, καθώς στον στίχο του η κάθε λέξη ζητά να αποκτήσει το πλουσιότερο περιεχόμενό της και τις συνδηλώσεις που μπορεί να εκφράσει. πίσω από κάθε καινούργια λέξη, που ο τεχνίτης ποιητής φτιάχνει, συναντάμε το γλωσσικό θησαυρό του λαού, το γνήσιο γλωσσικό του αίσθημα και τη γλωσσοπλαστική του δύναμη. Ο Παλαμάς δεν είδε τον εαυτό του στον ρόλο τού απλού συντηρητή αλλά σ’ αυτόν του δημιουργού και εμπλουτιστή της γλώσσας, που την καλλιέργησε σε τέτοιο ύψος, ώστε να την κάνει ικανή να εκφράσει το πάθος και τη σκέψη του ποιητή και άξια να μεταγγίσει στον αναγνώστη όλη την ποιητική του συγκίνηση.
Μέσα από τη συγκεκριμένη μελέτη, ο αναγνώστης, και ειδικότερα ο εκπαιδευτικός, μπορεί να υιοθετήσει και να επινοήσει τρόπους δημιουργίας σύνθετων λέξεων και να οικειοποιηθεί τον τρόπο που οργανώνονται τα διάφορα σχήματα λόγου.