Η εισαγωγή μορφών τέχνης στη διδακτική πράξη γίνεται όλο και συστηματικότερα τα τελευταία χρόνια, καθώς είναι σημαντικά αυξημένα τα μαθησιακά αποτελέσματα, όπου αυτή εφαρμόζεται. Στόχος είναι ο μαθητής να μάθει να ενεργοποιεί μια σειρά γνωστικών λειτουργιών, όπως η αντίληψη, η προσοχή η κωδικοποίηση και η κατανόηση, μέσα από την παρατήρηση, την έρευνα, τις υποθέσεις, τη σύγκριση, την αντιπαραβολή, τους συσχετισμούς με τα γραπτά κείμενα, ώστε να μπορέσει να δομήσει τη δική του γνώση και να ενισχύσει τα υπάρχοντα γνωστικά του σχήματα μέσα από δημιουργικές δραστηριότητες που ξεπερνούν τη στείρα ανάγνωση των σχολικών βιβλίων και τη συνεπακόλουθη απομνημόνευσή τους. Παράλληλα, δίνεται μέσα από την τέχνη η δυνατότητα στον εκπαιδευτικό να διαφοροποιήσει το περιεχόμενο της διδασκαλίας του, ώστε αυτή να ανταποκρίνεται στα ενδιαφέροντα των μαθητών του, στο γνωστικό τους υπόβαθρο και στον μοναδικό τρόπο που αυτοί μπορούν να μάθουν. Επιπλέον, η διδασκαλία του γίνεται πιο ευχάριστη, καθώς εμπλουτίζεται με πολυαισθητηριακό υλικό, το οποίο μπορεί να ενισχύει ή και να προεκτείνει τη γνώση, αλλά και να συμβάλλει στην κωδικοποίησή της με ποικίλους τρόπους που συμβάλλουν στην εμπέδωσή της.
Η καλλιέργεια του οπτικού γραμματισμού των μαθητών προάγει από τη μία την «ανάγνωση» των εικόνων, ώστε οι μαθητές να δημιουργήσουν με τη βοήθεια των στοιχείων της εικόνας ένα νέο γνωστικό σχήμα ή να ενισχύσουν ένα παλαιότερο, με αποτέλεσμα τη βαθύτερη κατανόηση. Από την άλλη προτείνει την ικανότητα του μαθητή να «γράφει» με εικόνες, όπως οι υπερρεαλιστές που με τη χρήση των καλλιγραμμάτων οπτικοποιούσαν τα ποιήματά τους. Έτσι, ο εκπαιδευτικός θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει αυτή την τεχνική, για παράδειγμα, για να ενισχύσει ή μάθει με διασκεδαστικό τρόπο την ορθογραφία στους μαθητές του. Επιπροσθέτως, θα μπορούσε να τους διδάξει να σκέφτονται και να μαθαίνουν με εικόνες, όπως για παράδειγμα να σχεδιάζουν την κυρίαρχη/ υπερκείμενη έννοια και μέσα σε αυτήν να προσθέτουν τις υποκείμενες έννοιες ή τις σημαντικές λεπτομέρειες.