Τα τελευταία χρόνια, η ανάπτυξη επιστημονικών πρακτικών από τους μαθητές έχει τεθεί ως βασικός στόχος κατά την εκπαίδευσή τους στις Φυσικές Επιστήμες, καθώς η εμπλοκή τους με αυτές οδηγεί στην κατανόηση των εννοιών και των φαινομένων που αυτές πραγματεύονται. Η διανοητική και πρακτική εργασία που σχετίζεται με την αναθεώρηση των αντιλήψεων των μαθητών εδράζεται στην εμπλοκή τους με επιστημονικές πρακτικές, δηλαδή με αυτές με τις οποίες εμπλέκονται οι επιστήμονες των Φυσικών Επιστημών, κατά τη μελέτη και κατασκευή μοντέλων και θεωριών που αφορούν τον φυσικό κόσμο. Έχουν προταθεί οκτώ επιστημονικές πρακτικές για την εκπαίδευση των μαθητών στις Φυσικές Επιστήμες. Διαπιστώνεται ότι η ενεργός εμπλοκή των μαθητών με τις επιστημονικές πρακτικές τούς βοηθά να κατανοήσουν τη διαδικασία ανάπτυξης της επιστημονικής γνώσης, να οικοδομήσουν βασικές ιδέες και έννοιες των Φυσικών Επιστημών και να εκτιμήσουν το ευρύ φάσμα προσεγγίσεων που χρησιμοποιούνται για τη διερεύνηση και την εξήγηση αυτών των ιδεών και εννοιών. Ειδικότερα στο πλαίσιο της συμπεριληπτικής εκπαίδευσης, η ενεργός εμπλοκή όλων των μαθητών στην ανακάλυψη της γνώσης είναι η επιθυμητή διαδικασία.
Ειδικότερα, οι μαθητές έρχονται στο σχολικό πλαίσιο φέρνοντας μαζί τους τις αρχικές τους αντιλήψεις για έννοιες και φαινόμενα της διδασκόμενης γνώσης. Συχνά οι αντιλήψεις αυτές διαφέρουν από την επιστημονική και τη σχολική γνώση, ενώ έχουν ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά ανεξάρτητα από τον τόπο καταγωγής και την ηλικία των μαθητών. Η εποικοδομητική προσέγγιση υποστηρίζει ότι οι μαθητές μπορούν να οικοδομήσουν μόνοι τους τη γνώση συμμετέχοντας ενεργά στην εκπαιδευτική διαδικασία και ενεργοποιώντας ή/και τροποποιώντας τις αντιλήψεις τους για τις έννοιες και τα φαινόμενα των Φυσικών Επιστημών μέσα από την υιοθέτηση των επιστημονικών πρακτικών.