Στο πλαίσιο της εφαρμογής της συμπεριληπτικής εκπαίδευσης ολοένα και περισσότεροι μαθητές με αναπηρία ή/και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες φοιτούν σε γενικά σχολεία. Η παράλληλη στήριξη είναι ένας θεσμός εξειδικευμένης και εξατομικευμένης υποστήριξης μαθητών με αναπηρία ή/και συγκεκριμένες ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες μέσα στη γενική τάξη που παρέχεται κατόπιν εισήγησης από τα Κέντρα Διεπιστημονικής Αξιολόγησης, Συμβουλευτικής και Υποστήριξης. Σταδιακά αυτό το μοντέλο υποστήριξης έχει γίνει αποδεκτό ως το πλέον ενταξιακό στην υπάρχουσα ελληνική εκπαιδευτική πραγματικότητα, παρά τις δομικές αδυναμίες που έχουν καταγραφεί στη βιβλιογραφία. Αυτή η μελέτη συγκρίνει τον αριθμό των μαθητών με αναπηρία ή/και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες που έχουν υποστηριχθεί μέσω της παράλληλης στήριξης στην πρωτοβάθμια και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση από το σχολικό έτος 2010-2011 έως 2020-2021, χωρίς να εξεταστούν παράμετροι, όπως ο αριθμός διδακτικών ωρών που υποστηρίχθηκαν. Τα αποτελέσματα δείχνουν μια διαρκή αύξηση του αριθμού των μαθητών που υποστηρίχθηκαν μέσω του θεσμού της παράλληλης στήριξης και στις δύο βαθμίδες επιβεβαιώνοντας τη χρησιμότητα αλλά και την ευρεία αποδοχή ενός θεσμού που εστιάζει στην υποστήριξη εντός της γενικής τάξης. Ωστόσο, το πιο ενδιαφέρον εύρημα ήταν πως ο αριθμός των μαθητών που υποστηρίχθηκαν μέσω του θεσμού της παράλληλης στήριξης κατά τη φοίτησή τους στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση ήταν πολύ μεγαλύτερος σε σύγκριση με τον αριθμό των μαθητών που υποστηρίχθηκαν κατά τη φοίτησή τους στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση με τη διαφορά να παραμένει στατιστικά σημαντική σε όλο το διάστημα που εξετάστηκε. Διαπιστώθηκε, λοιπόν, μια ασυνέχεια στην εκπαιδευτική πολιτική, καθώς η απόσυρση της αναγκαίας επιπρόσθετης παιδαγωγικής υποστήριξης σε ένα σημαντικό αριθμό μαθητών με αναπηρία ή/και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση συνιστά δυνητικό δομικό εμπόδιο στη φοίτησή τους σε αυτή τη βαθμίδα.