Η νομοθεσία για την ειδική αγωγή άρχισε να αναπτύσσεται στην Ελλάδα τη δεκαετία του 1980, αρχής γενομένης από τον πρώτο ολοκληρωμένο νόμο για την ειδική αγωγή το 1981. Σταδιακά διαπιστώνεται η πρόθεση της πολιτείας για την ένταξη των παιδιών με αναπηρία και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες στην επαγγελματική δραστηριότητα και στην κοινωνική ζωή και κυρίως στον περιορισμό του κοινωνικού και σχολικού αποκλεισμού. Η πρόθεση αυτή αντικατοπτρίζεται στους νόμους που ψηφίζονται από το 2000 και εφεξής, με τους οποίους παρατηρείται ένας επαναπροσδιορισμός της αναπηρίας αλλά και του περιεχομένου της ειδικής αγωγής εν γένει και η ανάπτυξη, αρχικά, προγραμμάτων ένταξης και, αργότερα, συνεκπαίδευσης για τους μαθητές με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Προς την κατεύθυνση αυτή θεσμοθετήθηκε στις αρχές τις δεκαετίας του 1980 η παράλληλη στήριξη, ως πρακτική για την ένταξη των μαθητών στο γενικό σχολείο και τη σταδιακή αυτονόμησή τους. Στην παρούσα εργασία μελετάται αναλυτικά η νομοθεσία που οδήγησε προς αυτή την κατεύθυνση της συνεκπαίδευσης. Δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στον θεσμό της παράλληλης στήριξης και της σχετικής εφαρμοστικής εγκυκλίου και επιχειρείται μια κριτική προσέγγιση της εφαρμογής του θεσμού.